نظر علامه طباطبایی درباره «صبر اجتماعی»
در آیه آخر سوره آل عمران می‌خوانیم: «ـٰٓأَیُّهَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ ٱصْبِرُوا۟ وَصَابِرُوا۟ وَرَابِطُوا۟ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ…»،
چه فرقی بین صبر کردن و صابر بودن است؟
«علاّمه طباطبایی مطلب دقیقی را از دو کلمه ﴿صابِروا و رابِطوا﴾ استنباط کرده اند که ﴿صابِروا ورابِطوا﴾ مستقیم متوجّه مؤمنان است؛ به این معنا که صبرهایتان را با هم تبادل کنید؛ نه اینکه هر یک به تنهایی صبر کنید، همانگونه که آیه شریفه ﴿واعتَصِموا بِحَبلِ اللهِ جَمیعا) فرمان میدهد که همه با هم مسلمان باشید؛ نه فقط همه مسلمان باشید، پس اگر مسلمانان هماهنگی جمعی نداشته باشند، هیچ یک به آیه مزبور عمل نکرده اند، زیرا فرمان ﴿واعتَصِموا﴾ به معنای «مسلمان شوید» نیست، بلکه به معنای «با هم مسلمان باشید» است و با هم مسلمان بودن، غیر از مسلمانی هر فرد به تنهایی است.
با هم مسلمان بودن یعنی در مسائل نظری تبادل فکری داشتن، در امور اجرایی و عملی همکاری کردن و در مسائل دفاعی و جنگ مصابره و مرابطه داشتن.
نتیجه_آنکه :
﴿صابِروا﴾ و ﴿رابِطوا﴾ خطاب به مؤمنان است؛ بدین معنا که با هم صبر و رباط داشته باشید، زیرا صبر هر انسانی محدود است؛ بعضی زود میرنجند و خسته میشوند. اگر مصابره جایگزین صبر فردی شود و مرابطه جای حراست و نگهبانی انفرادی از مرزهای دینی را بگیرد، نقص ناشی از رنجش و خستگی بعضی با توانمندی و پایداری افراد دیگر ترمیم خواهد شد.»
تفسیر تسنیم، ج۱۶، ص۷۷۵
